Maandag 9 april

"In the West time is gold and here time is bronze."
Dit hebben we vandaag maar al te goed ondervonden. Een vroege ochtendwandeling naar de kathedraal in Bontoc brengt ons bij de bus. Onder een helderblauwe hemel vertrekken we met volle moed naar Sagada. Na 10 minuten rijden : STOP! : LANDSLIDE! Door de hevige regenval van de afgelopen dagen stortte de verzadigde aarde op de rijbaan. Er komen vijf uren wachten op ons af:

8u20 :  De bulldozer komt aangesneld.
9u30 :  We maken een praatje met een Amerikaanse missionaris (bovenstaande uitspraak is van hem). De man is al 4 jaar op missie met z'n volledige gezin. Hij werd gezonden door God vertelt hij ons. Blijkbaar heeft de Amerikaanse kerk hier veel invloed, maar voorlopig merken wij hier nog niets van.
10u30 : Ijsjes worden verkocht in de file. Dit kennen we niet in België! Er is keuze tussen vanille met chocolade, mango en kokos (overheerlijk : in het ijsje zitten slierten kokos). Het valt ons op hoe gelaten de Filippino's omgaan met onvoorziene omstandigheden. Zonder stress, met een drankje, met gezelschap van elkaar. Dit is aanstekelijk en het duurt niet lang voor we in deze mentaliteit meegaan.
11u30 : BOEM! Met een explosie worden de grote stenen opgeblazen. De schone slapers/slaapsters zijn op slag wakker.
12u30 : Slapers, kaarters, eters en zelfs de zonnebaders hebben het opgegeven.
13u15 : Eindelijk horen we onze motor weer draaien en weg zijn we naar Sagada! Ethel is de winnaar van de weddenschap over de wachtduur.

Sagada is een gezellig dorpje gekend voor zijn grotten en rotsgraven. Aan het stadhuis stappen onze 5 gidsen op de bus.
In de rotsgraven werden tussen 1500 en 1988 mensen begraven in kleine kisten, omdat ze er in foetushouding ingelegd worden. Door een aardbeving in 1990 zijn er vele kisten in de afgrond gevallen. De mensen die stierven door ouderdom werden hier apart begraven. Met onze zaklampen gaan we op onderzoek uit en herkennen de botjes uit het anatomielokaal.
Daarna bezoeken we de grotten wat een nat avontuur wordt. De kreten van de vleermuizen trekken ons de grot in, terwijl we ons een weg banen tussen de uitwerpselen van de vleermuizen.
Vervolgens gaan we blootvoets verder, dieper de grot in. Eenmaal terug boven kunnen zij die dat wensen zich verfrissen met een douche en een drankje. Jammergenoeg kunnen we het museum niet meer bezoeken door het oponthoud in de morgen.

Wat hebben we vandaag geleerd:
Ten eerste: Ook al is de dag nog zo goed gepland, onverwachte wendingen zijn steeds mogelijk.
Ten tweede: De Filippijnse mentaliteit leert ons dit te accepteren en er het beste van te maken.
Ten derde: Carpe diem!

En nu noh nen dikke zoen van
Eveline en Honorine

Stoot van de dag:
In de grot wijst de gids Michiel en Gert op de schilpadvorm van eern rots. Daarop vraagt Michiel aan Gert waar hij die schilpad ziet. Gert zegt: "'t zal wel een kleintje zijn."
Michiel vraagt aan de gids: "Do these turtles ever come out of the cave?"
Gert aan de gids: "What do they eat?"
Waarop de gids antwoordt: "It's a rocksculpture."

Zondag 8 april

Hello blog lovers!
Radio Filipina here
Today we expect a rainy day in Bontoc, Mountain Province
It's 7 o'clock and we wish you a happy Easter
PASENNN!!!!!!

Dit merken we ook aan de ontbijttafel waar een stukje chocolade ons ligt op te wachten. We eten ons buikje rond vol eitjes, pannekoeken en spek waarna we nog even rondlopen in Banaue. We nemen snel nog een halve groepsfoto, want niet iedereen was aanwezig op dat moment, waarna we op de bus springen richting Bontoc.

Tijdens de 3 uur durende rit genieten we van het fascinerende Filippijnse landschap.

Tegen de middag komen we aan in Teng-Ab, onze verblijfplaats in Bontoc, waar een vastgeketend aapje ons zit op te wachten. Gelukkig krijgt dit aapje even later gezelschap in de boom van een andere aap: Jeroen. Na een lichte lunch zetten we koers richting Bontoc-centrum.

Onderweg wandelen we doorheen een begraafplaats die door de bevolking bezet wordt.
Eventjes later voelen we de eerste regendruppels waarna het snel begint te stortregenen. We hebben net genoeg tijd om onze regenjassen aan te trekken en een schuilplaats te vinden. We komen terecht in een gymzaal waar halters worden gehoffen door onze stoere binken. (fel overdreven)
De regen blijft met bakken uit de lucht vallen en de wegen veranderen in kolkende rivieren. Enkelen onder ons wagen zich eraan om door de regen te lopen en de markt in Bontoc-centrum te bereiken.
De kraampjes op de markt bezwijken haast onder de felle regenbuien, maar blijven als bij wonder toch rechtstaan. Op de markt zien we dingen die voor ons onbekend zijn: kippen worden ter plekke afgemaakt, ze zijn nog warm wanneer hun pluimen worden afgebrand. Rauw vlees wordt afgekoeld door geïmproviseerde waaiers terwijl vissen ons aanstaren met glazige ogen. Er zijn ook kraampjes met voor elk wat wils: haarspeldjes, kledij, teenslippers...

Op deze hoogdag komen we in contact met een alternatieve vorm van geneeskunde: lichte elektrische schokken worden toegediend op onze hand en de regio's waar het meest pijn ervaren wordt, komen overeen met organen in ons lichaam die uit balans zijn.

We pletsen nog even rond in de natte straten van de markt van Bontoc waarna we een tricycle bergop nemen. Het wordt een bumpy ride. Sommige motoren hebben het al lastiger dan anderen, maar uiteindelijk raken we allemaal veilig boven. Daar kunnen we genieten van een lekker warme douche en een deugddoend buffet.

Vanavond nog op het programma: jongens kijken (en luisteren) Paris-Roubaix, terwijl meisjes zich amuseren op de girl's night.
Geniet nog van de paaseitjes en tot morgen!

Groetjeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeees
Charon en Evelyne


Quote van de dag:
Tom: "Die bananen zijn zoals de onze, lekker en stevig"

Internetvoorziening

Morgen vertrekken we richting Bontoc voor 2 dagen en 2 nachten. Naar alle waarschijnlijkheid hebben we gedurende die dagen opnieuw geen toegang tot het internet. Dinsdagavond komen we aan in Baguio en kunnen we opnieuw iets posten. Indien we toch aan de blog kunnen werken, zullen we jullie uiteraard van onze verdere avonturen op de hoogte brengen. Indien het niet lukt, bij deze: geen zorgen!

Zaterdag 7 april

DAG BESTE VRIENDJES, VRIENDINNETJES EN FAMILIELEDEN,

5u30: de zaterdagmarkt komt opgang.
5u31: de jongens in de bunker (meest passende beschrijving voor onze slaapkamer) schieten wakker en vervloeken de Filipijnse olifanten (want dat was wat ze dachten dat aan de oorsprong van het gedonder boven hun bed lag)
5u31-7u29: slaaploze periode.
7u30: wekker gaat af, Karel staat op en na 25min schoten de andere 6 jongens in gang
8u: ontbijt: de ene kiest voor pancakes de ander kiest voor omelet of voor een combinatie van beide.
9u: jongens staan klaar
9u15: jongens en meisjes vertrekken met de jeepneys naar Hapao.
10u15: viewpoint. Men vroeg de chauffeur om een foto te nemen, groot bleek zijn verbazing toen hij 10 camera's op z'n schoot kreeg.
10u45: start wandeling naar de warmwaterbron van Hapao. We maken een kleine tussenstop in de kerk, waar we door Guido worden gewezen op de mooie G-string van Jezus en Jozef. We zetten de tocht verder via de dammen (te vergelijken met wandelen op een spoorrail) die de rijstvelden afbakenen.
12u: aankomst: de locals zijn zich aan het wassen in de bron, de kinderen halsbrekende toeren aan het uithalen in de rivier. We volgen onmiddellijk hun voorbeeld.
12u30: hoewel de bron ruikt naar zwavel wat door sommige als een stinkende rotte eiergeur wordt beschouwd, springen we er zonder vrees in.
13u: de meegenomen picknick (bestaande uit: droge suikerbroodjes, lekkere pomelo en flesje water van 237 ml)wordt verorberd.
13u30: start terugtocht.
14u30: terug aan de jeepneys drinken we ons tweede flesje water van 237 ml leeg en vertrekken we naar het dichtbijgelegen ziekenhuis.

14u45: Hungduan Muncipal hospital is een typisch primair ziekenhuis. Er zijn 10 bedden aanwezig, waarvan er vandaag 1 in gebruik is. Normaal zijn de bedden op jaarbasis voor 38% bezet. Het ziekenhuis doet vooral aan preventie en doet dit op een duidelijke en eenvoudige manier via talrijke posters. Het lijkt misschien wel bizar dat elk dorpje zijn ziekenhuis heeft met een minimum aan patiënten maar wanneer er een epidemie of natuurramp zou plaatsvinden bewijzen die ziekenhuizen hun nut.

15u15: terugtocht naar Banaue.
15u30: het begint te druppelen.
15u40: het begint te stortregenen.
16u15: aankomst in de Sanafe Lodge.
18u: iedereen vertrekt vol goede moed naar de paasviering in het plaatselijke kerkje
18u30u: het heilig vuur daalt neder en verspreidt zich over onze kaarsjes.
20u3Ou: einde van een geanimeerde mis waarop zelfs honden aanwezig waren. Voor verdere info zie Guido
21u: diner en gezellig samenzijn

groetjes!
Nicolas en Gert

foto van de dag:
Bij ernstige medische problemen snellen wij u te hulp!

Vrijdag 6 april

Tijdig opstaan! Smakelijk ontbijt en hup de jeepney op richting Batad. In, achter of op het dak - hoe dan ook met de haren in de wind - trotseren we de hobbelige wegen. De kreeftjes onder ons zijn zich aan het insmeren, want een lange wandeling staat ons te wachten. Volgens sommige bronnen de fysiek zwaarste uitdaging van deze studiereis (wussies ;-)). Als opwarmertje trekken we door bosrijk gebied. Gelukkig staan er ons enkele terrasjes te wachten, gevuld met rijst. "Het lopen over de vaak glibberige en smalle randen van de rijstterrassen is soms vrij lastig." (uit: Wereldwijzer Filippijnen, Dick Poppe, 2de herziene druk, 2009, uitgeverij Elmar, pagina 164)


We zijn halfweg: hallo Tappia de waterval! Met z'n 30 meter, waarlijk wonderschoon. We duiken het verfrissende water in, een noodzakelijke afkoeling voor wat ons rest. Op de weg terug zweten we als lopende kraantjes. Na meerdere pauzes, uitzichten en slokjes water komen we al puffend toe in het Hillside Hotel. Njam pizza! Met ons metabolisme in overdrive en hartslag in het rood komen we boven aan. We survived Batad!!!


In Banaue bezoeken we een privaat hospitaal. Het verschil tussen een privaat en een publiek ziekenhuis is dat de eerstgenoemde geen overheidsgeld krijgt. De kosten liggen daardoor iets hoger, maar het is daarom niet enkel voor de rijkere Filippino. De vriendelijke dokter Luiz ontvangt ons en geeft een vlotte rondleiding doorheen de Good News Clinic and Hospital. Door onderbemanning kan slechts een klein deel van de capaciteit van het ziekenhuis worden benut. Zo heeft het hospitaal een operatiezaal, maar geen anesthesist en zou het een secundair ziekenhuis zijn ipv primair. Het religieus geïnspireerde ziekenhuis werd gesticht door een Amerikaanse veteraan. Overal zien we bijbels en citaten - bv. Everyone who calls out to the Lord for help will be saved -, voor ons een ongewoon gegeven.
De dag zit erop.

Karel en Michiel

Woord van de dag:
KAIN! (smakelijk)

http://www.facebook.com/pages/Good-News-Clinic-and-Hospital/104533186277108

Donderdag 5 april

We staan op met kleine oogjes en na het ontbijt stappen we op de krakkemikkige Filippijnse bus richting de dorpsschool van Mayoyao. Hier geeft Sir Robert ons een korte rondleiding op het domein van de school waar hij vroeger directeur was. Fr. Eugène was hier vroeger pastoor, waardoor de band met Mayoyao nog steeds behouden blijft. Na het korte bezoek gidst hij ons door de mooie rijstvelden en geeft hij ons op tijd en stond wat achtergrond over de geschiedenis en tradities van de plaatselijke bevolking. Hij wijst ons op de primitieve woningen, die zich tussen de rijstvelden bevinden en nog steeds bewoond worden; op de roze parasieten die op en tussen de rijstplanten leven en in staat zijn hun oogst te vernielen; op hutjes waar de rijst in bewaard wordt,... In één van de woningen passen we allen de traditionele klederdracht, die een rode kleur heeft, typisch voor Mayoyao. Elke regio heeft immers zijn eigen kleurencombinatie en weefstijl. Het is heel warm en 's avonds is er een walm van aftersun en deet in de gezellige lodge waar we logeren.
We vertrekken vanuit Mayoyao naar Banaue en maken er voor het eerst kennis met een reis op het dak van de jeepney en de laaghangende water-en elektriciteitskabels. Geen nood ouders, dankzij de goede zorgen van de chauffeurs en hun begeleiders (levende parkeersensoren) weten we tijdig wat er op ons afkomt.

In Banaue kijken we onze ogen uit op een prachtig zicht van de beroemde rijstterrassen die op de lijst van het werelderfgoed van Unesco staan.

Van daaruit dalen we af naar het dorp en tijdens deze miniwandeling maken we kennis met de plaatselijke bevolking. Het is opvallend dat de Filippino's heel vriendelijke mensen zijn en dat wij hen wel willen fotograferen, maar dat zij ons evengoed als een "bezienswaardigheid" beschouwen.
In de lodge is het een rustige avond: we profiteren van de wifi, kaartjes worden geschreven, dagboeken bijgehouden. We kruipen vroeg in ons bed, want morgen hebben we een zware dag voor de boeg...

Morgen zijn we er weer, met meer...
Yasmina en Friedel

Quote van de dag:
Baas van het jeugdhotel na overnachting zonder proper water: "Sorry for the inconvenience with the chocolate water."

Kira: "Ik wil overal met m'n papa komen, maar wel maar één keer."

Woensdag 4 april

Vanochtend staan we iets vroeger op dan gisteren. Om acht uur wacht een heerlijk ontbijt zodat we weer met een goed gevulde maag de dag kunnen beginnen (rijst met ei). Vandaag reizen we naar onze volgende slaapplaats in Mayoyao. Er staan drie ziekenhuizen op het programma: onze eerste stop is het Veteran's Regional Hospital in Bayombong. Dit is een tertiair ziekenhuis waar er momenteel een nieuwe blok wordt bijgebouwd en verschillende renovaties aan de gang zijn. We krijgen er een rondleiding die ons voorbij het nieuwe trauma center brengt, dat helaas nog gesloten is. Binnenin het ziekenhuis merken we een duidelijk verschil t.o.v. het secundair ziekenhuis van gisteren. Zo waren er bv. computers, betere bedden, meer ruimte etc. We bezoeken ook nog de intensive care unit waar de schilderwerken nog volop bezig zijn terwijl men er 's middags al patiënten verwacht. De rondleiding brengt ons eveneens in de neonatale care unit waar de arts ons wijst op een leuk detail: het verplegend personeel draagt een aangepaste outfit (met beertjes) zodat kinderen minder schrik zouden hebben van het ziekenhuispersoneel. Daarna toont de arts met gepaste trots de oxygen generator, waar ze zelf zuurstof in flessen bottelen.
Onze tocht gaat verder en we picknicken op het dorpsplein van Aguinaldo. We blazen enkele ballonnen op en spelen ook basketbal met de kinderen. We bezoeken er ook nog het lokale ziekenhuis, Aguinaldo People's Hospital, een primair ziekenhuis met op dit moment drie patiënten in behandeling.
Via hobbelige wegen trekken we verder naar Mayoyao. In het centrum wachten we, terwijl het regent, op een andere bus. Deze neemt ons mee naar het secundair ziekenhuis van Mayoyao. We bezichtigen de operating, labor en delivery room. Daarna volgt de X-ray room, waar het verouderde toestel nog steeds in gebruik is, terwijl het nieuwe al een jaar in de doos op installatie zit te wachten omdat er blijkbaar een stroomverschil is. We overhandigen er ook het EKG-toestel, waar professor Callewaert en Eva De Wasch voor zorgden, en de centrifuge die we meebrachten uit België.


Het is al donker wanneer we toekomen in het jeugdhotel, waar het stromend water even niet wil meewerken. Het wordt een gezellige avond dankzij de gezelschapspelen die voor de nodige hilariteit zorgen.

Slaapwel!
Julie en Saartje

Quote van de dag:
Sharon: "Wat is het engels woord voor een tang?" (werkmateriaal)
Zowel Yasmina als Gert: "A bitch!"

Dinsdag 3 april

We hebben geluk: we kunnen uitslapen en worden pas rond 12u aan tafel verwacht. Tot onze grote verbazing staat er ons geen rijst, maar eieren, brood, vers fruit (mango, banaantjes) en crispy bacon te wachten.
Met een volle maag trekken we het Filippijnse land in op weg naar het secundair ziekenhuis van Lagawe. In de Filippijnen heeft men ziekenhuizen van level 1 (basic, primair), level 2 (quality, secundair), level 3 (excellent, tertiair) en level 4 (university). Het hoofd van de verpleging geeft ons een interessante rondleiding doorheen het drukke ziekenhuis. Algauw valt het ons op dat er heel wat verschillen zijn met onze ziekenhuizen. Zo zijn er meestal zalen die gedeeld worden door meer dan 10 patiënten, zeer veel familieleden die dag en nacht bij hun familielid waken.

Vervolgens krijgen we eventjes vrij in het centrum van Lagawe. We worden getrakteerd op een stevige,verkoelende stortbui. ;)

Om de dag af te sluiten worden we uitgenodigd bij de broer van onze buschauffeur, die ons hartelijk ontvangt in zijn huis. Aan eten geen gebrek!

Op het menu: hond (soep, vel, bouillion),gegrilde melkvis, gefrituurde varkensvel en nog enkele stoofpotjes waar we de inhoud niet direct van kunnen thuiswijzen. Iedereen proeft en het smaakt! 



Before



After

 

Geen Filippino's zonder karaoke en San Miguels. We smeren de kelen en tonen ons (al dan niet) zangtalent aan de Filippino's.

Na een onvergetelijke avond trekken we terug naar Bayombong. Onderweg worden we verrast met een kokostaart, Buko pie. Heerlijk!
Aangekomen aan de universiteit, merken we dat het sluiten van de deuren nog even wennen is. Zo sluiten de jongens zichzelf buiten en moet de security via het dak de deur ontgrendelen. Mission accomplished!

Moe maar voldaan vallen we als een blok in slaap!

Ingat!

Kira en Stephanie



Quote van de dag:
Jeroen tegen fruitverkoopster in Lagawe. "What kind of apple is this?"
Verkoopster: "They call it a pear..."





Vertrek zondag 1 april

Zondag 1 april, op de hoogdag van de koers zetten we koers richting Amsterdam. Het nieuws dat Boonen wint, lokt enthousiaste kreten uit op de bus. De sfeer zit er goed in. Na een aangename vlucht, met tussenstop in Taipei, landen we in het bloedhete Manilla. Ondertussen is het daar al 2 april 18u 's avonds. Eugène wacht ons op met 2 Filippina's (Ethel en Charly) die ons tijdens de reis door de bergprovincie zullen begeleiden. We vertrekken voor een rit van ongeveer 6u naar Bayombong waar we zullen logeren in de Saint Mary's University. Met de nodige file en omrit in Manilla en werken langs de weg, is het uiteindelijk dinsdagmorgen 4u 's ochtends wanneer we in ons bed kunnen kruipen. De blog zouden we dinsdagavond aanvullen. Helaas raakten we dinsdag noch woensdag op het net van de universiteit in Bayombong en vonden we ook in Mayoyao geen verbinding. Onze excuses voor het wachten, het zal zeker nog voorkomen dat we niet dagelijks op de blog kunnen schrijven. Maar nu laat ik de studenten aan het woord, die na 3 dagen stilzwijgen de vele ervaringen die ze reeds hebben opgedaan zullen schrijven. Groeten! Griet, en natuurlijk Geert en Guido, de 3G's.

Nog niet on-line geraakt

De groep is in de bergprovincie nog niet on-line geraakt. Morgen volgt een verslag van de afgelopen dagen.